چیدیم غبار ره مردی و گذشتیم

هر گه که ره ما به یکی راه رو افتاد

دیدیم چو خود، یکی بیهده گردی و گذشتیم

چون باد صبا، روی به هر سو که نهادیم

آن در که پای دل ما داشت به زنجیر

گفتیم به دیوانه فردی و گذشتیم

هر گه که گذار من و عرفی به هم افتاد