باز این سر شوریده به زانوی که دارم

فردا که دل از حور بهشتم نگشاید

دانند دو عالم که غم روی که دارم

در دیده من حسن فروریزد و حیرت

عرفی طلبی جرعه مقصود و نگویی

کاین گرم روی بر اثر خوی که دارم