ز صد وصال نیاید به شب، آن چه من به خیال

وگر نه من ز تو افزون خروش می کردم

گرم به جمع افسردگان قدم می رفت

به ناله همه را شعله نوش می کردم

ز شیوه های تو با عقل و هوش می کردم

چنان حلاوت لعل تو می ستودم دوش

که نیش را متاثر ز نوش می کردم