گر خبر می داشتم، عرفی، ز ناسازی او

گاه می دادم تسلی، گاه خون می ساختم

کی غم فرهاد و من یکسان شود، گر من ز دل

غم برون می ریختم، صد بیستون می ساختم

کی چنین خود را به دست او زبون می ساختم