دل در وفای صحبت رود کسان مبند

طوبی ز قامت تو نیارد که دم زند

زین قصه بگذرم که سخن می شود بلند

خواهی که برنخیزدت از دیده رود خون

گر جلوه می نمایی و گر طعنه می زنی

ما نیستیم معتقد شیخ خودپسند

ز آشفتگی حال من آگاه کی شود