حافظ چو ترک غمزه ترکان نمی کنی

تا جان خود بر آتش رویش کنم سپند

جایی که یار ما به شکرخنده دم زند

ای پسته کیستی تو خدا را به خود مخند

دانی کجاست جای تو خوارزم یا خجند