هیچ رویی نشود آینه حجله بخت

که به بالای چمان از بن و بیخم برکند

حاجت مطرب و می نیست تو برقع بگشا

که به رقص آوردم آتش رویت چو سپند

مگر آن روی که مالند در آن سم سمند

گفتم اسرار غمت هر چه بود گو می باش

صبر از این بیش ندارم چه کنم تا کی و چند