مکش آن آهوی مشکین مرا ای صیاد

مگر آن روی که مالند در آن سم سمند

گفتم اسرار غمت هر چه بود گو می باش

صبر از این بیش ندارم چه کنم تا کی و چند

شرم از آن چشم سیه دار و مبندش به کمند

من خاکی که از این در نتوانم برخاست

از کجا بوسه زنم بر لب آن قصر بلند