باز مستان دل از آن گیسوی مشکین حافظ

شرم از آن چشم سیه دار و مبندش به کمند

من خاکی که از این در نتوانم برخاست

از کجا بوسه زنم بر لب آن قصر بلند

زان که دیوانه همان به که بود اندر بند