کس چو حافظ نگشاد از رخ اندیشه نقاب

صوفیان رقص کنان ساغر شکرانه زدند

آتش آن نیست که از شعله او خندد شمع

آتش آن است که در خرمن پروانه زدند

تا سر زلف سخن را به قلم شانه زدند