دی گله ای ز طره اش کردم و از سر فسوس

سرو چمان من چرا میل چمن نمی کند

همدم گل نمی شود یاد سمن نمی کند

گفت که این سیاه کج گوش به من نمی کند

تا دل هرزه گرد من رفت به چین زلف او

زان سفر دراز خود عزم وطن نمی کند