کشته غمزه تو شد حافظ ناشنیده پند

کیست که تن چو جام می جمله دهن نمی کند

دستخوش جفا مکن آب رخم که فیض ابر

بی مدد سرشک من در عدن نمی کند

تیغ سزاست هر که را درد سخن نمی کند