صبحدم از عرش می آمد خروشی عقل گفت

زمره دیگر به عشق از غیب سر بر می کنند

بر در میخانه عشق ای ملک تسبیح گوی

کاندر آن جا طینت آدم مخمر می کنند

قدسیان گویی که شعر حافظ از بر می کنند