بماند بدو چشمت از خیرگی

یکی از دو راه آنک کاووس رفت

دگر کوه و بالا و منزل دو هفت

پر از دیو و شیرست و پر تیرگی

تو کوتاه بگزین شگفتی ببین

که یار تو باشد جهان آفرین

اگرچه به رنجست هم بگذرد