من ار چه عاشقم و رند و مست و نامه سیاه

شراب بی غش و ساقی خوش دو دام رهند

که زیرکان جهان از کمندشان نرهند

هزار شکر که یاران شهر بی گنهند

جفا نه پیشه درویشیست و راهروی

بیار باده که این سالکان نه مرد رهند