جامه ای بود که بر قامت او دوخته بود

دوش می آمد و رخساره برافروخته بود

تا کجا باز دل غمزده ای سوخته بود

رسم عاشق کشی و شیوه شهرآشوبی

جان عشاق سپند رخ خود می دانست

و آتش چهره بدین کار برافروخته بود

گر چه می گفت که زارت بکشم می دیدم