حافظ آن ساعت که این نظم پریشان می نوشت

طاقت و صبر از خم ابروش طاق افتاده بود

گر نکردی نصرت دین شاه یحیی از کرم

کار ملک و دین ز نظم و اتساق افتاده بود

طایر فکرش به دام اشتیاق افتاده بود