با باد صبا وقت سحر جلوه گری بود

خوش بود لب آب و گل و سبزه و نسرین

افسوس که آن گنج روان رهگذری بود

خود را بکش ای بلبل از این رشک که گل را

هر گنج سعادت که خدا داد به حافظ

از یمن دعای شب و ورد سحری بود