تا ابد جام مرادش همدم جانی بود

در ازل هر کو به فیض دولت ارزانی بود

من همان ساعت که از می خواستم شد توبه کار

گفتم این شاخ ار دهد باری پشیمانی بود

خود گرفتم کافکنم سجاده چون سوسن به دوش