دی عزیزی گفت حافظ می خورد پنهان شراب

خودپسندی جان من برهان نادانی بود

مجلس انس و بهار و بحث شعر اندر میان

نستدن جام می از جانان گران جانی بود

ای عزیز من نه عیب آن به که پنهانی بود