طمع در آن لب شیرین نکردنم اولی

خوشا دلی که مدام از پی نظر نرود

به هر درش که بخوانند بی خبر نرود

ولی چگونه مگس از پی شکر نرود

سواد دیده غمدیده ام به اشک مشوی

که نقش خال توام هرگز از نظر نرود