چو باشه در پی هر صید مختصر نرود

سیاه نامه تر از خود کسی نمی بینم

چگونه چون قلمم دود دل به سر نرود

به تاج هدهدم از ره مبر که باز سفید

بیار باده و اول به دست حافظ ده

به شرط آن که ز مجلس سخن به درنرود