دامنی گر چاک شد در عالم رندی چه باک

من همی کردم دعا و صبح صادق می دمید

با لبی و صد هزاران خنده آمد گل به باغ

از کریمی گوییا در گوشه ای بویی شنید

جامه ای در نیک نامی نیز می باید درید

این لطایف کز لب لعل تو من گفتم که گفت

وین تطاول کز سر زلف تو من دیدم که دید