حافظ چو رفت روزه و گل نیز می رود

بر قلب ما ببخش که نقدیست کم عیار

ترسم که روز حشر عنان بر عنان رود

تسبیح شیخ و خرقه رند شرابخوار

ناچار باده نوش که از دست رفت کار