چه فتنه بود که مشاطه قضا انگیخت

من آن نیم که از این عشقبازی آیم باز

چه گویمت که ز سوز درون چه می بینم

ز اشک پرس حکایت که من نیم غماز

که کرد نرگس مستش سیه به سرمه ناز

بدین سپاس که مجلس منور است به دوست

گرت چو شمع جفایی رسد بسوز و بساز