چون عود گو بر آتش سودا بسوز و ساز

فرخنده باد طلعت خوبت که در ازل

ببریده اند بر قد سروت قبای ناز

آن را که بوی عنبر زلف تو آرزوست

پروانه را ز شمع بود سوز دل ولی

بی شمع عارض تو دلم را بود گداز

صوفی که بی تو توبه ز می کرده بود دوش