که سر کوی تو از کون و مکان ما را بس

یار با ماست چه حاجت که زیادت طلبیم

دولت صحبت آن مونس جان ما را بس

از در خویش خدا را به بهشتم مفرست

حافظ از مشرب قسمت گله ناانصافیست

طبع چون آب و غزل های روان ما را بس