به منت دگران خو مکن که در دو جهان

تو اهل فضلی و دانش همین گناهت بس

هوای مسکن مولوف و عهد یار قدیم

ز ره روان سفرکرده عذرخواهت بس

رضای ایزد و انعام پادشاهت بس

به هیچ ورد دگر نیست حاجت ای حافظ

دعای نیم شب و درس صبحگاهت بس