گفتمش زلف به خون که شکستی گفتا

شیوه ای می کند آن نرگس فتان که مپرس

گفتم از گوی فلک صورت حالی پرسم

گفت آن می کشم اندر خم چوگان که مپرس

حافظ این قصه دراز است به قرآن که مپرس