می کند درد مرا از رخ زیبای تو خوش

در ره عشق که از سیل بلا نیست گذار

کرده ام خاطر خود را به تمنای تو خوش

شکر چشم تو چه گویم که بدان بیماری

در بیابان طلب گر چه ز هر سو خطریست

می رود حافظ بی دل به تولای تو خوش