به غفلت عمر شد حافظ بیا با ما به میخانه

که مهتابی دل افروز است و طرف لاله زاری خوش

می ای در کاسه چشم است ساقی را بنامیزد

که مستی می کند با عقل و می بخشد خماری خوش

که شنگولان خوش باشت بیاموزند کاری خوش