که آن شکاری سرگشته را چه آمد پیش

دلم رمیده شد و غافلم من درویش

چو بید بر سر ایمان خویش می لرزم

که دل به دست کمان ابروییست کافرکیش

خیال حوصله بحر می پزد هیهات