به خنده گفت که حافظ غلام طبع توام

به کنه آن نرسد صد هزار فکر عمیق

اگر به رنگ عقیقی شد اشک من چه عجب

که مهر خاتم لعل تو هست همچو عقیق

ببین که تا به چه حدم همی کند تحمیق