که طاعت من بی دل نمی شود مقبول

دل از جواهر مهرت چو صیقلی دارد

بود ز زنگ حوادث هر آینه مصقول

چه جرم کرده ام ای جان و دل به حضرت تو

به درد عشق بساز و خموش کن حافظ

رموز عشق مکن فاش پیش اهل عقول