پای ما لنگ است و منزل بس دراز

سرد کن زان سان که کردی بر خلیل

من نمی یابم مجال ای دوستان

گر چه دارد او جمالی بس جمیل

دست ما کوتاه و خرما بر نخیل

حافظ از سرپنجه عشق نگار

همچو مور افتاده شد در پای پیل