بسوخت حافظ و آن یار دلنواز نگفت

سخن به خاک میفکن چرا که من مستم

چگونه سر ز خجالت برآورم بر دوست

که خدمتی به سزا برنیامد از دستم

که مرهمی بفرستم که خاطرش خستم