شبی دل را به تاریکی ز زلفت باز می جستم

که بر خاکم روان گردی بگیرد دامنت گردم

فرورفت از غم عشقت دمم دم می دهی تا کی

دمار از من برآوردی نمی گویی برآوردم

رخت می دیدم و جامی هلالی باز می خوردم

کشیدم در برت ناگاه و شد در تاب گیسویت

نهادم بر لبت لب را و جان و دل فدا کردم