تو خوش می باش با حافظ برو گو خصم جان می ده

رخت می دیدم و جامی هلالی باز می خوردم

کشیدم در برت ناگاه و شد در تاب گیسویت

نهادم بر لبت لب را و جان و دل فدا کردم

چو گرمی از تو می بینم چه باک از خصم دم سردم