به خاک پای تو سوگند و نور دیده حافظ

که من چو آهوی وحشی ز آدمی برمیدم

چو غنچه بر سرم از کوی او گذشت نسیمی

که پرده بر دل خونین به بوی او بدریدم

که بی رخ تو فروغ از چراغ دیده ندیدم