بر گلشنی اگر بگذشتم چو باد صبح

در سایه تو ملک فراغت میسرم

شعرم به یمن مدح تو صد ملک دل گشاد

گویی که تیغ توست زبان سخنورم

نی عشق سرو بود و نه شوق صنوبرم

بوی تو می شنیدم و بر یاد روی تو

دادند ساقیان طرب یک دو ساغرم