هوای منزل یار آب زندگانی ماست

که باز با صنمی طفل عشق می بازم

بجز صبا و شمالم نمی شناسد کس

عزیز من که بجز باد نیست دمسازم

صبا بیار نسیمی ز خاک شیرازم

سرشکم آمد و عیبم بگفت روی به روی

شکایت از که کنم خانگیست غمازم