بود که لطف ازل رهنمون شود حافظ

گرم بود گله ای رازدار خود باشم

همیشه پیشه من عاشقی و رندی بود

دگر بکوشم و مشغول کار خود باشم

وگرنه تا به ابد شرمسار خود باشم