من جوهری مفلسم ایرا مشوشم

در عاشقی گزیر نباشد ز ساز و سوز

استاده ام چو شمع مترسان ز آتشم

شیراز معدن لب لعل است و کان حسن

از بس که چشم مست در این شهر دیده ام

حقا که می نمی خورم اکنون و سرخوشم

شهریست پر کرشمه حوران ز شش جهت