گیسوی حور گرد فشاند ز مفرشم

شهریست پر کرشمه حوران ز شش جهت

چیزیم نیست ور نه خریدار هر ششم

بخت ار مدد دهد که کشم رخت سوی دوست

حافظ عروس طبع مرا جلوه آرزوست

آیینه ای ندارم از آن آه می کشم