چنین قفس نه سزای چو من خوش الحانیست

حجاب چهره جان می شود غبار تنم

خوشا دمی که از آن چهره پرده برفکنم

روم به گلشن رضوان که مرغ آن چمنم

عیان نشد که چرا آمدم کجا رفتم

دریغ و درد که غافل ز کار خویشتنم