بیا و هستی حافظ ز پیش او بردار

عجب مدار که همدرد نافه ختنم

طراز پیرهن زرکشم مبین چون شمع

که سوزهاست نهانی درون پیرهنم

که با وجود تو کس نشنود ز من که منم