گفت کو زنجیر تا تدبیر این مجنون کنم

دوش سودای رخش گفتم ز سر بیرون کنم

قامتش را سرو گفتم سر کشید از من به خشم

دوستان از راست می رنجد نگارم چون کنم

نکته ناسنجیده گفتم دلبرا معذور دار