ای نسیم منزل لیلی خدا را تا به کی

عشوه ای فرمای تا من طبع را موزون کنم

زردرویی می کشم زان طبع نازک بی گناه

ساقیا جامی بده تا چهره را گلگون کنم

ربع را برهم زنم اطلال را جیحون کنم

من که ره بردم به گنج حسن بی پایان دوست

صد گدای همچو خود را بعد از این قارون کنم