دردم جفای یار و مداوا گریستن

عمری به گریه های هوس آلود صرف شد، کنون

عمری به تازه بایدم و واگریستن

درمان من ز مسیحا مجو که هست

گاهی به یاد سرو قدی، گریه هم خوش است

تا کی ز شوق سدره طوبا گریستن

هر کس که هست گریه به جانش رواست و بس