نتوان به عالمی تن تنها گریستن

گاهی به یاد سرو قدی، گریه هم خوش است

تا کی ز شوق سدره طوبا گریستن

هر کس که هست گریه به جانش رواست و بس

عرفی ز گریه دست نداری که در فراق

دردت ز دل نمی برد الا گریستن